κοινωνικη ποδηλασια και ο γυρω βουρκος

*Σχόλιο σε ιστότοπο κοινωνικής δικτύωσης. Αφορμή μία παρ’ολίγον σύρραξη μεταξύ ποδηλατιστών και αυτοκινητιστών.

Γεια σας φίλοι, τις καλησπέρες μου. Κατ’αρχάς θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας πως είμαι ποδηλάτης εδώ και σκάρτο έναν χρόνο, και ενώ πρόλαβα να γίνω φανατικός του σπορ αλλά και υπερήφανος γνωστός και φίλος σας, αυτό που δεν πρόλαβα είναι να αποκτήσω την πραγματική προσωπικότητα του ποδηλάτη, αυτόυ τουλάχιστον που εμένα μου αρμόζει, την προσωπικότητα αυτού που πάνω απ’όλα σέβεται, περιμένει, χαμογελάει, προνοεί για τους άλλους γύρω του, διευκολύνει πεζούς και αυτοκίνητα, βοηθάει σε σκασμένα λάστιχα τους άγνωστους, συγχωρεί, και πολλά άλλα που μου έρχονται. Κάποια από αυτά επιτυγχάνονται σχετικά γρήγορα, άλλα θέλουν την καθημερινή δουλειά τους.

Δεν ξεχνώ πως είμαι και εγώ δυστυχως ένα υπερήφανο μέλος της Ελληνικής – κοινωνικής δομής που μας έμαθε να κολυμπάμε μέσα στα σκατά και από πολιτισμό μας κέρασε σκοτάδια. Κάπως έτσι, σε ηλικία 16-17 ετών νόμιζα πως θα αλλάξω τα πράγματα, έτσι όπως νομίζουν τώρα αυτά τα χθεσινά θερμόαιμα χαζονιάνιαρα που νόμιζαν πως έκαναν κατόρθωμα. Κάπως έτσι πέρασαν τα χρόνια και, φτάνοντας 41 ετών βλέπω τα πάντα να με αγνοούν και να αδιαφορούν για τη ζωή ή το θάνατό μου. Με μία σημαντική διαφορά: Εγώ πλέον ΔΕΝ αδιαφορώ. Και θα κάνω τα πάντα για να αλλάξει αυτό. Και ξέρεις γιατί; Γιατί νιώθω (και καθόλου δεν ντρέπομαι) ανώτερος ως ποδηλάτης. Και μπορώ να είμαι ψυχραιμότερος. Και εμπειρότερος μετά από την περιπέτεια που όλοι ζήσαμε εχθές. Και περήφανος που δεν καταναλώνομαι πλέον μόνο σε “ποτά τσιγάρα και ξενύχτια”. Και υπομονετικός γιατι πλέον ξέρω πως στο τέλος της ανηφόρας, έστω και λαχανιασμένο, με περιμένει μια υπέροχη θέα, ένα πλάτωμα, ένα χτύπημα στην πλάτη και ένα χαμόγελο από κάποιον συνποδηλάτη…

Για όλους αυτούς τους λόγους αδέρφια χαίρομαι που ζούμε μαιθαίνοντας, χαίρομαι που κάνουμε λάθη και σωστά, χαίρομαι να αναπροσδιορίζουμε τις ευθύνες και τους στόχους μας ως ομάδα και ως άνθρωποι, και νομίζω πως αυτή η καθημερινή όρεξη για βελτίωση είναι αυτή που μας κάνει σκληρούς σε κάθε είδους “ορθοπεταλιά” στη ζωή. Και αυτού του είδους το ατσάλι δεν το σπάει καμμιά γροθιά και κανένα υβριστικό σχόλιο. Η δουλειά μας, η ολοκλήρωσή μας, η συμπεριφορά των ποδηλατιστών, των αυτοκινητιστών καθώς και το δίκιο για το χθεσινό συμβάν είναι κάπου στη μέση. Όλοι και όλα χρειάζονται-ζόμαστε ακόμη δουλειά. Η ανάγκη να κάνουμε τη διαφορά, παραδειγματίζοντας και άλλους να έρθουν στην υγεία της κοινωνικής ποδηλασίας, ας είναι το πείσμα μας για να συνεχίσουμε το δύσκολο, -ειδικά στην πόλη αυτή- έργο μας. Εχθές, απ’ό,τι θυμάμαι πήγα μια φοβερή ποδηλατοβόλτα, άκουσα ωραίες μουσικές, και ξαναείδα αγαπημένους φίλους που μου είχαν ήδη λείψει.

Καλό μας βράδι.