I hate to slow down

Πόση βιασύνη, πόση προσήλωση στο “εγώ”, πόση αδιαφορία ή μίσος για τους άλλους, μπορεί να κρύβει ένας άνθρωπος; Πόσο στενόμυαλος πρέπει να είναι κανείς, για να πιστεύει ότι μόνο αυτός έχει δικαιώματα;  Κι όμως η παρακάτω καρικατούρα ανθρώπου, είναι αυτή που συναντάμε συχνά όσοι ποδηλατούμε στους ελληνικούς δρόμους.

“Roads are made for cars” , μας λέει ο παχουλούλης κύριος του video. Αυτή ακριβώς είναι και η νοοτροπία που επικρατεί στους ελληνικούς δρόμους με μια μικρή παραλλαγή, όμως. Ο μέσος κλασικός Έλλην οδηγός θα έλεγε την παραπάνω φράση σε μια συζήτηση, αλλά βαθιά μέσα του κάθε φορά που πιάνει το τιμόνι και πατάει το γκάζι, σκέφτεται: “Roads are made for my car”.  Έτσι μόνο εξηγείται η υπερβολική ταχύτητα – συχνά πυκνά 50 – 70 χλμ/ώρα πάνω από το εκάστοτε όριο ταχύτητας-, η κατανάλωση αλκοόλ πριν πιάσουμε το τιμόνι, η χρήση του κινητού ενώ οδηγούμε, η αδιαφορία για όποιον άλλο κινείται στο δρόμο.

“Εγώ είμαι καλός οδηγός και μπορώ να τρέχω”. “Άμα δε μπορείς να τρέξεις κάνε στην άκρη”. “Σιγά μην περιμένω το φανάρι, αφού δεν έρχεται κανείς”.  Αυτές και πολλές άλλες τέτοιες παρόμοιες φράσεις, είναι συνηθισμένες, σε τέτοιο βαθμό που ξεκινώντας να οδηγείς, και έχοντας υποσεινήδειτα διαπαδαγωγηθεί μ’ αυτές, αισθάνεσαι άσχημα που δεν μπορείς να είσαι  ένας τέτοιος “καλός” οδηγός. Στόχος σου λοιπόν είναι να γίνεσαι κάθε μέρα και πιο γρήγορος, κάθε μέρα και πιο μάγκας, αφού μεταξύ των δυο αυτών εννοιών υπάρχει το σύμβολο της ισότητας. Αποτέλεσμα αυτής της παρανοϊκής λογικής είναι και τα χιλιάδες ετησίως θύματα της ασφάλτου. Πραγματικά χρειάζεται πολύ μεγάλη προσπάθεια, ικανότητα, αλλά και ιδεολογικό πλαίσιο ώστε να πετύχουμε αυτό που μόνο εμείς ως Έλληνες καταφέραμε, δηλαδή την κατάκτηση της χειρότερης θέσης στην Ευρώπη σε αριθμό θανάτων από τροχαία εγκλήματα το 2010.