ειναι λογος

του Θοδωρή Παρασκευά*

Δεν είναι θυμός, δεν είναι αγανάκτηση, είναι λόγος.

Θέλω να σταθώ απέναντί τους πρόσωπο με πρόσωπο. Βλέμα με βλέμα. Λόγος με λόγο.

Δεν θέλω να τους βρίσω, να τους χτυπήσω, να τους πονέσω.

Δεν θέλω να νιώθω θυμό, για να μπορώ να βλέπω.

Δεν θέλω να νιώθω μίσος, για να μπορώ να σκέφτομαι.

Δεν θέλω να αγανακτώ, για να θυμάμαι τον πόνο μου.

Θέλω να ονειρευτώ όλα όσα νομίζω πως δεν υπάρχουν.

Θέλω να ακούσω ό,τι ανατρέπει αυτά που ήδη ξέρω στα σίγουρα.

Θέλω να δω όλα όσα αγνοώ.

Θέλω να μιλήσουμε για μένα, για αυτούς, για μας.

Θέλω να δώσουμε σχήμα στο τί είναι η πατρίδα μου. Ποιά είναι η ιστορία των ανθρώπων της. Πώς χτίζετε το μέλλον μας.

Θέλω να μιλήσουμε για την ανάπτυξη. Τί είναι βιώσιμο, τί είναι καταστροφικό, τί θανατηφόρο.

Δεν θέλω αφηγήσεις που μειώνουν την κρίση μου.

Δεν θέλω εξηγήσεις με αυθαίρετα υπονοούμενα.

Δεν θέλω διλήμματα που κρύβουν το πλήθος των επιλογών.

Θέλω να λυπάμαι όταν κάποιος μπορεί να υποφέρει εξαιτίας μου και να αλλάζω τη στάση μου.

Θέλω να θλίβομαι όταν δεν μπορώ να βοηθήσω, για να μάθω να είμαι πάντα διαθέσιμος.

Θέλω να συνθλίβομαι όταν πληγώνω ένα παιδί, γιατί μόλις του έμαθα πώς να πληγώνει.

Δεν θέλω να τους κάνω να δακρύσουν από συμπόνοια.

Δεν θέλω να τους κάνω να αλλάξουν. Δεν μπορώ.

Δεν θέλω να τους κάνω να ταπεινωθούν. Γιατί μετά θα είναι μισοί.

Θέλω να τους μάθω πως πρέπει να μιλούν, για να καταλάβω.

Θέλω να τους μάθω να βλέπουν, για να ξέρουν πως είναι μόνοι.

Δεν θέλω να νιώθω και να σκέφτομαι με δανεικές ατάκες από διαφημίσεις.

Θέλω μόνο να συλλογίζομαι όταν πρέπει να αποφασίσω και να αισθάνομαι για να εκφραστώ.

Μόνο έτσι δεν με τρομάζει ο φόβος για όσα κακά μπορούν συμβούν.

* Ο Θοδωρής είναι πατέρας τριών παιδιών, οδηγεί μόνο ποδήλατο και πιστεύει στην επανά-σταση των ανθρώπων στα δυό τους πόδια, όπως την κάνουν οι άνθρωποι με κινητικά προβλήματα και όσοι έχουν υποστεί ή υφίστανται τις συνέπειες τις αδιαφορίας των άλλων.